Żywy Różaniec to wspólnota modlitewna w Kościele Katolickim, której celem jest nieustanna modlitwa różańcowa, podejmowana wspólnie przez wiele osób.
Żywy Różaniec powstał we Francji w XIX wieku, a jego założycielką była Paulina Maria Jaricot (1799–1862) z Lyonu. W 1826 roku zaproponowała ona nową formę wspólnej modlitwy różańcowej, dostosowaną do możliwości ludzi świeckich, którzy nie zawsze mogli odmawiać cały różaniec.
Paulina Jaricot podzieliła różaniec na 15 tajemnic (obecnie 20).
Każda osoba w tzw. Róży Różańcowej zobowiązywała się codziennie odmawiać jedną dziesiątkę różańca i rozważać jedną tajemnicę. W ten sposób cała wspólnota odmawiała codziennie cały różaniec.
Tajemnice były co miesiąc zmieniane, co sprzyjało jedności i systematyczności modlitwy.
Dzieło bardzo szybko się rozprzestrzeniło we Francji, w Europie, a następnie na całym świecie.
Żywy Różaniec został zatwierdzony przez papieża Grzegorza XVI w 1832 roku, a kolejni papieże (m.in. Pius IX, Leon XIII, Jan Paweł II) wielokrotnie podkreślali jego wartość duchową.
W Polsce Żywy Różaniec zaczął się rozwijać w XIX wieku, szczególnie w parafiach i wspólnotach wiejskich. Odegrał ważną rolę w podtrzymywaniu wiary w okresie zaborów, życiu religijnym rodzin, formacji duchowej świeckich.
Do dziś Żywy Różaniec jest jedną z najliczniejszych wspólnot modlitewnych w Polsce, skupiając dzieci, młodzież i dorosłych.
Żywy Różaniec uczy systematycznej modlitwy, buduje wspólnotę, pogłębia relację z Maryją i Chrystusem, wspiera Kościół i świat modlitwą w różnych intencjach.
